is a post from onzewim.web-log.nl.

Deze vorm is wel even wennen moet ik toegeven. Ik ben van een wat meer belegen generatie en daarin was het achterwerken niet gepast. Uit de x91schouders x96 naar – achteren, borsten – ingetogen – vooruit, je – voeten – goed – optillen en vooral bij – bukken x96 door x96 de – kniexebnx92- tijd. Ik leerde deze vorm tijdens de INA-cursus voor mijn werk en was niet de enige die over de misschien valse schaamte moest stappen van het achterwerk in de strijd gooien. Zonder de heren te kort te willen doen, heb ik het vooral over de dames. Voor de dames is het wel een win -win situatie, goed voor het behoud van een sterke rug in onze werkzaamheden en ongegeneerd de achterwerken van de heren in beweging zien komen!

Ik heb het natuurlijk over onze houding bij het werk. Bij het vooroverbuigen, de transfers, het oprapen van spullen en noem maar op. Want we zijn retenveelzijdig. Zet xe9xe9n been naar voren, gooi de billen naar achteren en houdt de rug recht. Het werkt. Bij alles. In huis, tuin en keuken. Weg met de ouderwetse nette aanpak en op naar de juiste veilige. Vooral in het begin moet je er even bij na blijven denken en er even bij stil blijven staan. Zoals in mijn geval in de bibliotheek. Met een wat minder bedeeld achterwerk en een goed boek op de onderste stellage had ik in eerste instantie toch weer de neiging om op de kniexebn te gaan. Ik herstelde net te laat en ging voorover. Voordeel was wel dat al het eventuele bevallige dat over was van mijn houding al weg was, en ik daarna in de goede strijdhouding mijn boek kon pakken. Ik heb het toen maar achterwege gelaten om uit te leggen wat ik aan het doen was of de behulpzame bibliothecaresse te instrueren over hoe zij kon gaan achterwerken. Eerst zelf maar een achterwerkprof worden.

Achterwerken is a post from onzewim.web-log.nl.

Er is ook altijd wel iemand die zich daaraan ergert. Ik was zo iemand. Tot ik in mijn nieuwe baan terechtkwam bij verschillende opdrachtgevers. Helemaal niet het woord dat in mijn beroepsgroep gebruikt wordt eigenlijk, maar waaraan ik de voorkeur geef. In x91ons projectx92 spreken we over clixebnten. In andere projecten misschien over zorgvragers. Maakt mij dan de zorgverlener.

De opdrachtgevers leven met een lichamelijke beperking zo zelfstandig mogelijk. Maken zich op een andere manier druk over die rol, dop, mok en vieze voeten. Ze zouden misschien zelf wel de persoon willen zijn die de irritatie op kan roepen, maar kunnen het niet. Of ze zijn inderdaad de irritante persoon, maar moeten toch de hulp van een ander inroepen en daarop vaak nog lang wachten ook. Dan heb ik het nu alleen nog maar over schijnbaar kleine onnozele dingen, niet over niet kunnen douchen zodra je zelf wilt zonder hulp, of je kont vegen.

Het werd dus hoog tijd om mijn ergernis van niks in te ruilen voor een andere. Namelijk die van niet weten hoe je te gedragen t.o.v. mijn opdrachtgevers. U hebt het vast ook wel eens meegemaakt. Van de twee mensen bij de bushalte zit er xe9xe9n in een rolstoel. U wilt weten hoe laat het is. In drie van de vier gevallen vraagt u dat aan de persoon zonder stoel. Waar of niet?

Alsof een stoelgebruiker geen klok kan kijken. Hxe9, wakker worden, hij of zij heeft een beperking, maar kan wel klok kijken! Hoort u bij het x91goedex92 kwart dan heeft u er waarschijnlijk over nagedacht en wordt het niet aan de x91normalex92 gevraagd, maar spontaan is het niet meer. Zoals ik al zei, er is over nagedacht.

Natuurlijk wist ik bij mijn indiensttreding best dat ze niet op medelijden zitten te wachten. Of op misplaatst begrip. Je kunt immers helemaal niet begrijpen hoe het is om een groot deel van je zelfstandigheid af te moeten geven, uit handen moet geven. Letterlijk.

Wat kan jou die doploze tube nou schelen als je hulp in moet schakelen, waar je vaak ook nog op moet wachten, om alleen maar op je eigen wc terecht te komen. Lekker belangrijk, dat restje in die mok, als je afhankelijk bent van andere om er xfcberhaupt voor te zorgen dat er een restje in kon blijven staan.

Hoe ik me uiteindelijk een houding aan heb kunnen nemen? Door het praktisch te benaderen. Zoals de opdrachtgevers dat ook doen. Zij hebben mij meer geholpen dan ik ooit hen kan helpen. Het zijn immers praktische handelingen die ik voor ze verricht, en waar ik voor betaald wordt. Ook geen onbelangrijk detail voor beide partijen.

En mocht er doordat je in hun huiselijke sfeer behoorlijke intieme zaken voor ze regelt toch een band ontstaan, is dat alleen maar leuk meegenomen. Toen ik samen met een collega een opdrachtgever hielp die de vraag kreeg hoe de sterilisatie van haar man verlopen was, was ik even behoorlijk onder de indruk. Over een intieme band gesproken. En die vraag van een kerel die zelf niet eens weet hoe een stijve voelt. Even slikken. Mijn collega vertelde enthousiast hoe het gegaan was, niet geheel zonder leedvermaak. Zij had immers de bevallingen van drie van haar mans kinderen door moeten maken. Dus dat uurtje poliklinisch geleuter stelde niets voor. Ik was weer wat hersteld door het open en eerlijke gesprek van die twee, durfde me in het gesprek te mengen en zei; x93Het woord alleen al, bevalling. Alsof het bevalt!x94 Waarop onze opdrachtgever het direct voor de mannen opnam en riep: x93Nee, geholpen worden, naar de kloten, dat is het goede woord!x94

Geholpen is a post from onzewim.web-log.nl.

Op aandringen van mijn zus, die helemaal lyrisch is over deze schrijver, ben ik eens boek van hem op de bieb gaan halen. Het zal een kwestie van smaak zijn, maar mijn leesvoer is het niet. In het interview kwam zijn nieuwe boek ter sprake; zoals dat gaat met wonderen getiteld. Een dagboek. Moedig. Als gerenommeerd schrijver je zo bloot te geven. Wie weet ga ik het nog eens proberen dat boek.

Zoals dat op tv hoort, word er een spraakmakend stuk uit zijn boek gehaald. Over een driehoeksverhouding.  Ieder heeft daar zijn eigen gedachten over. De gedachte van Arthur is; liefde verdubbelt zich. Liefde is het beste wat je kunt geven. Dus kun je van meerdere mensen tegelijkertijd houden. Daar kon ik me nog redelijk in vinden, niet bij een liefdesrelatie echter. Ik zou stikjaloers zijn. Een keuze eisen van mijn partner, hem niet willen delen, wraak nemen. Paul is het met me eens. Dan maakt Arthur een vergelijking waar mijn haren recht van overeind gaan staan. Hij haalt er kinderen bij. Je houdt van je kinderen allebei even veel, dus daar heb je je verdubbeling. Gelijk gehaald. Gelul! Je houdt van elk kind op een andere manier. Maar dat mag je niet vergelijken met een liefdesrelatie. Je kinderen zijn je partner niet!

Het is absoluut niet mijn bedoeling de beste man onderuit te halen. Het is een bekende Nederlander, maar kennen doe ik hem niet. Ik ben het alleen vreselijk oneens met zijn gedachten over liefde die zich kan verdubbelen. Kortom, verschuilen achter die verdubbeling staat voor mij gelijk aan een kutsmoes.

Kutsmoes is a post from onzewim.web-log.nl.

Exe9n keer heb ik de verwarming van de auto gebruikt, onbedoeld. Het was de eerste keer dat ik zelf achter het stuur gestapt was op x91mijnx92 eiland en dacht dat ik mijn stoel op de juiste stand gezet had. Maar daarbij had ik ook de stoelverwarming aangezet. Nog voor ik de auto vanuit de tuin op straat had vervloekte ik de airco al. Hoe kon ik nou zox92n zweetreet hebben met dat ding op stand 6?

Het zijn fouten die maak je maar xe9xe9n keer. Zoals bij het boodschappen doen. Bij de gemiddelde Nederlander is gratis het toverwoord, dus zelfs een winkelwagentje wordt beveiligd met een slot. Door borg in de vorm van halve valuta in de daarvoor bestemde gleuf te stoppen, mag je het karretje even lenen. Daar begon de ellende al mee, ik had geen kleingeld op zak. Binnen gewisseld en terug naar de kar. Daar viel mijn oog op een kleine dreumes die maar net bij de automaat voor de flessen met statiegeld kon. Statiegeld?! Shit, ik heb mijn flessen al weggegooid! Terug naar de container dus, welke container van de vijf ook alweer? De verdere details van dat avontuur zal ik u besparenx85

Er kwam net geen bekeuring van een milieuambtenaar aan te pas, dat wil ik er nog wel over kwijt.

Terug in de supermarkt was het wel even genieten. Een ouderwets groot aanbod chocola! Waarvan ik niet bang hoefde te zijn dat die zou smelten of al wit uitgeslagen was door langdurig vervoer. Die sloeg ik voor weken in, vergat andere wekelijkse benodigdheden. In de rij voor de kassa laad ik alles keurig op de band en wil daarna mijn kar een zwieper geven zoals ik de laatste drie jaar gewend was. Doordat ik in de lange rij geen kant op kon, ging dat niet lukken. Maar goed ook, want anders had ik daar mijn boodschappen niet in terug kunnen leggen voordat ze door de onvriendelijke, wel weer erg snelle en efficixebnte wijze van verwerken door de kassadame van de band afgevlogen waren. In eerste instantie keek ik nog met een naar hulp zoekende blik, of was het smeken, ik ben het even kwijt, naar waar x91mijn jongensx92 toch waren. De vriendelijke behulpzame scholieren die mijn boodschappen altijd netjes in tasjes voor me deden en die voor me naar de auto brachten. Zo konden ze wat bijverdienen naast hun studie, mits de mensen ook wat kleingeld af wilden schuiven. Het hoefde immers niet in de kar. Die jongens dus. x93Pinnen?x94 riep de kassadame. Het was eigenlijk geen vraag, meer een commando. x93Ja graag,x94 zei ik nog steeds zoekend. Ik wilde mijn pinpas overhandigen. Die bleef een poos in de lucht hangen. In Nederland doe je dat zelf. Privacy en zo, denk ik. x93Zegeltjes, airmiles, klantenkaart!x94 Van alles niets, ik wilde alleen maar zo snel mogelijk weg hier.

Dat werd met volle kar naar de auto en alle boodschappen dan maar los in de kofferbak. Kar weg, borg uit de gleuf en die met mijn leven gaan bewaken. Terug in de auto wilde ik even uitpaffen, letterlijk ook. Dat werkte bijna tot aan het moment dat ik mijn sigaret aan wilde steken. Een luid getoeter van een auto of vier trok mijn aandacht. Heerlijk, getoeter! Eindelijk iets herkenbaars. Met lijven uit de ramen hangend en lachende en wuivende mensen die elkaar even begroeten. Even bijkletsen en naar de familie vragen. Lachend en wuivend? Vloekend en tierend! Ze stonden daar niet op de bus te wachten! Opgesodemieterd met die bak en die peuk. Ga thuis roken. Ze hadden wel wat beters te doen dan op mij te wachten. Ik durfde dat te betwijfelen, hield dat wijselijk voor me en ben gegaan. Met knikkende kniexebn. Nu moest ik niet vergeten dat rechts hier wel voorrang heeft, links inhalen vragen is om problemen, voorrang niet verleend wordt, noch gewaardeerd wordt bij het verlenen, en je arm uit het raam niet als richtingaanwijzer herkend wordt. Bij het uitpakken van de boodschappen moest ik er ook om denken de muziek in de auto op een voor hier respectabel volume te zetten, te stoppen met mee zingen en vooral niet dansend mijn werk verrichten. Geen gedag aan de buurvrouw te zeggen, ik had niets van haar aan, haar kinderen waren mijn zaken niet.

Het hoefde alleen nog maar te gaan regenen. Dat gebeurde ook. Inclusief wind en vallende bladeren. Herfst in Nederland. De kleuren blijven mooi en in mijn hoofd blijft het x91dushix92 zomer.

Herfst buiten, zomer in mijn hoofd is a post from onzewim.web-log.nl.

Bij de koop van de bank, nu alweer vier jaar geleden, geloofde hij dat de kleur gemxealeerd grijs was. Was hij ook, onder het kunstlicht in de showroom tenminste. Bij aflevering bleek hij gewoon ordinair paars in het licht van zijn kale flat.

Inschattingsfout. Daar had hij er meer van gemaakt de laatste tijd.

Hij was de flat ingetrokken in oktober vier jaar geleden. Het seizoen was voorbij. De optredens liepen ten einde en pas eind april zou hij weer op zomertour gaan. Het klonk allemaal spannender dan het was. Nadat hij zijn studie economie had afgebroken omdat hij x91ontdektx92 was op de oude Parade in Den Bosch, dacht hij voor het grote werk te kunnen gaan. Zijn gehuurde studentenkot had hij niet op hoeven zeggen, hij had er illegaal gezeten. Behalve zijn gitaar en de kleding die hij droeg nam hij niets mee. Hij had zich als zesde man aangesloten bij band The Realistics. Ze speelden hoofdzakelijk covers uit de jaren zeventig en tachtig en stonden goed bekend bij de studenten uit de regio. Ze hadden hem op de Parade een van zijn eigen nummers horen spelen en hem aangesproken. Het ging ze een poos voor de wind. Zelfs de eigen nummers werden enthousiast ontvangen, en al snel kregen ze bekendheid buiten de regio. Ze scoorden zelfs een bescheiden hit. Ze liepen binnen, dachten ze. Een manager hadden ze niet nodig en een contract tekenden ze al helemaal niet. O, wat waren ze overmoedig en lomp geweest. Het bleef bij die ene hit, het geld dat ze er mee verdienden joegen ze over de balk. Er werden vrienden en vriendinnen, autox92s en huizen gekocht op afbetaling. Terwijl het achteraf amper genoeg bleek om hun onkosten te dekken. Voor de huizen en de autox92s kregen ze bij verkoop nog wat terug, voor hun vrienden en vriendinnen niet. De band wisselde van naam en leden en was terug bij af. Terug bij de studentenkroegen in de regio. Ook hij stapte uit de band, en trok zich terug in zijn flatje. Hij verdiende nu zijn loon door festivals af te lopen en tussen de echte acts door muziek te maken voor wie er maar naar luisteren wilde. Zijn publiek bestond nu uit overjarige hippies die zo stoned als een garnaal hun jeugd terug wilde halen. Kansloos.

Net zo kansloos als zijn relatie met Ellen. De enige die hem altijd trouw was gebleven.

En altijd in hem had geloofd. Ze was bij hem weggegaan in de periode dat hij dacht dat de wereld voor hem uitgevonden was en dat hij de muziek had uitgevonden. En hij had haar laten gaan. Hij had haar immers niet nodig, hij had niemand nodig.

In de flat beneden hem waren de ruzixebnde stemmen stilgevallen. In de stilte hoorde hij het hart van de vrouw breken. Een prachttekst voor een song. Jammer dat hij al bestond. Meer dan al bestaande teksten en songs spelen deed hij niet meer de laatste tijd. En dat nog zonder gevoel ook, gewoon op de automatische piloot. Zelf schrijven heeft hij al in geen twee jaar meer gedaan. Niets meer heeft hij op papier gekregen na het vertrek van Ellen.

Drie maanden geleden belde ze aan. Zijn Ellen, geen spat veranderd. Alleen niet meer de zijne. Dat besef sloeg hem vol in het gezicht bij het zien van de bescheiden ring aan haar vinger. Ze was niet naar hem op zoek geweest. Ze werkte als leidster in de peuterspeelzaal in de nieuwbouwwijk zox92n drie kilometer bij zijn flatgebouw vandaan. Ze had een stagiaire onder haar hoede gekregen en was daar voor wat extra begeleiding bij het schrijven van een proefschrift heen gegaan. De stagiair woonde op zijn verdieping, en beneden op de naamplaatjes had ze zijn naam gezien. Impulsief als ze kon zijn, had ze bij hem aangebeld.

Hij had haar wat knullig gevraagd binnen te komen voor een kop koffie. Ze hadden wat beleefdheden uitgewisseld, naar wederzijdse uit het oog verloren vrienden en familieleden gexefnformeerd. Bekend aan elkaar, maar toch vervreemd van elkaar. Bij haar vertrek had ze hem een kus op zijn wang gegeven. Nog steeds hetzelfde parfum, had hij willen zeggen. In plaats daarvan had hij haar gevraagd of ze elkaar nog eens konden ontmoeten. Als vrienden uiteraard, had hij er snel achteraan gegooid. Te snel.

Hij trof haar daarna nog regelmatig. Altijd bij hem thuis. De tijd die ze aan het begeleiden van haar stagiaire besteedde leek voor haar echtgenoot uit te bereiden, voor de stagiaire te verkorten. Ze doken in hun gesprekken het verleden in, rookten een joint en dronken goedkope wijn. Als ze vertrok, schreef hij muziekvellen vol. Ze deden niets dat het daglicht niet verdragen kon. Toch hielden ze hun ontmoetingen angstvallig geheim. Dat stond als een onuitgesproken en ongeschreven regel tussen hen in. Maar aan een stage komt een eind.

Hij begon zich te gedragen als een soldaat die op het punt stond naar het front te vertrekken. Zijn gedrag wierp zijn vruchten af en hun relatie veranderde. Hun gesprekken gingen niet alleen meer over hun verleden. Ellen vertelde over haar huwelijk. Ze had na haar vertrek bij hem de broer van een collega getroffen. Hij was vijf jaar ouder en de rust die hij uitstraalde trok haar enorm aan. Hij had niets creatief of gedrevens, laat staan ambities in die richting. Op papier heette zijn vak pedagogische activiteitenbegeleider, in de praktijk betekende dat in zijn geval het begeleiden van jongeren die het stempel x91moeilijk opvoedbaarx92 op hun voorhoofd geplakt gekregen had. Hij hield van zijn werk en deed het goed. Ellen sprak met trots en liefde over haar man.

Hij vond het pijnlijk daar nu zo aan terug te denken. Het gemis van Ellen deed hem letterlijk lichamelijk pijn. Zijn geschreven muziek leek hem nu die van een dwaze verliefde puber, van dertien in een dozijn. Ellen voelde zich een verrader tegenover haar man en had hun contact verbroken. Ze had haar man alles verteld. Om alles op een rij te kunnen zetten had haar man besloten tijdelijk ergens anders te gaan wonen. In de flat onder hem.

Alsof het zo had moeten kwamen de stemmen beneden weer tot leven. Het geschreeuwde x93Waarom?x94 van de man sprak boekdelen. Het was niet verwijtend bedoeld, maar onbegrip en pijn streden om voorrang in zijn vraag. Hij hoorde Ellen huilen. Ze zou de man die oprecht van haar hield verliezen. Hij hoorde een deur met kracht dichtgeslagen worden. Een korte stilte en daarna een dreun gevolgd door het geluid van gebroken glas.

Hij stond langzaam op. Probeerde aan de hand van de geluiden die door de vloer beneden hem kwamen de situatie in te schatten. Hij hield van Ellen, dat moest hij toegeven. Maar niet op de manier die zij verdiende. Hij hield van haar zoals van de snaren van zijn gitaar. Niet zoals van zijn gitaar zelf. Zijn snaren waren onmisbaar, maar ook vervangbaar. Zeker van zijn zaak maar verre van zelfverzekerd liep hij zijn flat uit. Hij nam de trap en liep over de koude galerij naar het tijdelijke onderkomen van Ellens man. Hij zou de snaar vervangen, dat was het minste wat hij voor Ellen kon doen, hij zou haar loslaten en kleur bekennen.

Kleur bekennen is a post from onzewim.web-log.nl.

Vanochtend heb ik ontbeten met Edwin Evers. Bij een vers croissantje en met een dosis humor over de actualiteiten in Nederland gesproken.

Daarna samen met Lionel Richie de broodnodige huishoudelijke taken afgeraffeld en al werkend een x91trip down memory lanex92 met hem gelopen.

Ik wilde eerst de band van Queen met George Michael vragen, maar die zijn samen met de auto naar de garage. Die moet aansluitend weer gekeurd worden bij de RDW. Zij zijn ook import, weten er alles van, dus dat is handig. Maar ik mis ze wel, de mannen en de auto.

Bij een kop koffie hield Jochem van Gelder me aan de praat. We hebben zitten brainstormen over een aflevering van Praatjesmakers met bezitters van een 65+ kaart. Het liefst zonder of anders met klapperend gebit. Daarna was het tijd om met Bono boodschappen te gaan doen. We zijn naar de Landgoedwinkel bij Stichting Aap geweest. Nu kan het nog, eind september gaat hij helaas sluiten. Vanavond in bad met John Grisham. Dat wordt alleen een beetje een plakker de laatste tijd, daar kan ik af en toe maar moeilijk afscheid van nemen.

Leuke kerels allemaal. Met het grote voordeel dat je er zonder verplichtingen mee kunt lachen, huilen en ze weer kunt laten verdwijnen wanneer jij wilt. Ideaal. Bij je eigen kerel is dat wel eens anders. Dan ga je op zijn tijd zelf pleite. Mijn vriendin, die ik helaas te weinig zie, deed dat laatst ook. Niets ernstigs hoor. Gewoon twee avondjes erop uit met de meiden. Vrijdag -en zaterdagavond. Op zondagochtend gewekt door manlief, niet met een zoen of koffie. Nee, met de vraag of ze vreemd gegaan was. Foute vraag. Hele foute vraag. Mijn vriendin draagt het hart op de tong en haar reactie was;x91Twintig jaar ben ik nu met je samen, we hebben twee kinderen, net een nest met kittens, allebei ons werk, en ik zou vreemd gegaan zijn? Man, ik zou nog niet eens meer weten hoe ik dat aan zou moeten pakken! De volgeladen boodschappentassen dragen en flirten? Met een volle wasmand knipogen naar de buurman? Alleen omdat ik na maanden twee avondjes de deur uit gegaan ben denk je dat?x92

En zo ging ze nog een poosje door. Manlief begreep haar punt en het onderwerp was voor hem afgesloten. Bij mijn vriendin lag dat anders. Toen ze op bezoek bij haar zus een opmerking kreeg over het shirt dat haar zwanger deed lijken, sprak haar hart weer. x91Ja, dat krijg je, ik ga xe9xe9n keer vreemd en zit meteen op kip!x92

Ik besprak dit gesprek x92s avonds met mijn vechtgenoot. Waarna het onderwerp al snel kwam op de verschillen van reageren tussen mannen en vrouwen. Ieder vanuit zijn eigen standpunt de eigen sekse aan het verdedigen. Werd een latertje. De tv op de achtergrond gaf ondertussen een x91late-nightx92 programma. In dat programma zaten twee dames een poging te doen geil te kijken om kerels hun knip en pik te laten trekken. Dag zaad, dag geld. Waarom lopen dat soort zaken zo goed? En dan de erotiek en porno op tv. Ik zie alleen maar tieten, veel neptieten, met mannen die bewegingen maken als zijnde gehuwd, maar behalve een rode kop van inspanning van die mannen niets. Of dames die elkaar een handje helpen. Vechtgenoot kon het me ook niet uitleggen. We kwamen nog even terug op wat mijn schoonzus ons laatst vertelde. Een praatprogramma over seksuele wensen van partners. De dame wilde graag eens oraal bevredigd worden, maar de heer vond dat smerig. Waarop hij uitgelegd kreeg dat er bij zoenen veel meer bacterixebn zijn kant opkwamen. x91Onwetendheid,x92 zei de man van een vriendin hierop. Nee! Puur egoxefsme volgens mij. Iedere idioot kan toch weten dat er veel meer rotzooi je mond in gaat dan in je vagina. Okxe9, dat urine hartstikke steriel is kan niet iedereen weten. Bedacht en gemaakt door mannen die programma’s. Denk ik. Zo jammer. Ze laten heel wat liggen. Ik denk namelijk dat er veel vrouwen zijn die het wel eens andersom zouden willen zien. Blote mannen met pit en pik. Als de dames dan thuis voor de buis kunnen genieten, krijgen de heren daar ook hun trekken van thuis. Live op de bank je kerel laten genieten, dan mag hij ook meegenieten van het bellen. En als een echte heer ook de factuur van het bellen betalen. Dat is pas partnerschap.

Dus heren seksuitbaters, managers van telefoonbedrijven, maak er eens werk van. Wedden, dat er gebeld wordt naar bijv. 0900-VENT

0900-VENT is a post from onzewim.web-log.nl.

De terugkomst in Nederland na drie wereldse jaren op Curaxe7ao viel me reuze mee. Sterker nog, ik voelde me op dag twee al thuis. Ik had me bij de gemeente al ingeschreven, en mijn vechtgenoot deed dat de volgende dag. Om te horen te krijgen dat de inschrijving voor hem niet zo kon verlopen als die van mij. En een auto kopen? Nee, meneer en mevrouw, dat kan pas als u volledig ingeschreven bent. En dat mag een dag of zes duren. Telefonische afspraken voor het leveren van meubels kun je maken zoveel als je wil. Er op gaan rekenen dat ze niet op tijd geleverd gaan worden ook. Internet en tv? Ja, dat kan, ook over een week of vier. Geen wereldse verschillen dus.

We zijn ondertussen twee maanden verder. Ik ben wat voorzichtiger in het meteen opengooien van alle deuren en ramen. Het kan hier wat frisser en natter zijn heb ik ondervonden. Mensen groeten kan ook verwarring opwekken. De inpakjongens uit de supermarkt zijn niet meegekomen, dus dat doe ik weer zelf. Net zoals zelf de pinpas door de gleuf trekken. Over tax en btw hoef je je hier ook geen zorgen te maken, zit overal, maar dan ook echt overal op. Maar ik kan nog wel fietsen.

Er zijn nog wat sporen bestaande uit lege dozen en wat restafval van de verhuizing te vinden in de tuin. Het halletje moet nog een lik verf en het kleine kamertje heeft nog wat aandacht nodig. De kattenteken zijn achter de plinten weg en mijn woonprogramma staat. Vechtgenoot weer aan het werk en de kids naar school.

Op tv kun je nog steeds winkelen, zijn de reclames nog steeds ranzig, en de hele grote keuze aan programmax92s nog steeds waardeloos. In het nieuws een item over vakantieliefdes en dat het bij vier van de tien stellen niet blijft bij zoenen. Als dat geen nieuws is! Oud papier wordt op vrijdag opgehaald en de container op maandag geleegd.

Aan tafel zitten zonder muggen is wel weer lekker, helaas wel binnen. In de keuken was het even behelpen. Ik miste vooral de knoflookpers. Een flesje bier valt immers met een aansteker te openen. En juist nu alle serviesgoed en het keukengerei schoon opgeborgen in de kasten en lades liggen, grijp ik naar het x91behelp-spulx92. Al met al is het dus goed gekomen. Je leest het al, ik ben al weer helemaal terug ingeburgerd en klaag weer ouderwets mee.

Bon bini knoflookpers.

Knoflookpers is a post from onzewim.web-log.nl.

Ik ging er echt mxedjn dag van maken. Het gemiddelde aantal keren dat ik per dag een x91mamx92 hoorde gevolgd door een vraag zou ik tot ongekende hoogte opkrikken. Door x91mamx92 te vervangen voor de namen van mijn dagbedervers. Op alle vragen van hun kant alleen maar standaard zeggen; x91 Nee, gatver, geen zin in!x92 Pedagogisch verantwoord spiegelen, dat zou ze leren! Ik ging de dag beginnen met een missie!

x92s Avonds zou ik gaan uit eten. Alleen! Vechtgenoot hoefde ook niet mee, ik ben immers zijn moeder niet.

Alles verliep zoals geplant tot ongeveer 11 x92s ochtends. Voor een logxe9 was ik al vroeg op, koffie precies goed (zelf gezet) en mijn broodje ei warm en lekker. De ouders van de logxe9 arriveerden en we zaten lekker buiten te x91chillenx92.

Totdat onze jongste bleek, bezweet en misselijk naar me toe kwam. Hij probeerde me aan te geven dat hij zich echt niet lekker voelde. Dat verliep steeds moeizamer, woorden werden een verkrachting van het geluid, vingers werden krachteloos, pupillen werden te groot en lippen te dik. Zelfs zijn zus begon zorgzaam voor haar broer te worden. Dat was het teken! Inladen en naar de poli van het St. Elizabeth Hospitaal hier op het eiland.

We werden snel en vakkundig geholpen. Infuus, bloedafname, temperaturen en bloeddrukmeting. Onze jongste trok weer een beetje bij, zijn spraak herstelde langzaam, als ook het besef dat hij plots niet meer overstelpt werd door stomme vragen van zijn loeder in zijn eigen vertrouwde omgeving. Ter observatie werd hij nog een aantal uren gehouden op de poli. Wat je op de poli besteld moet ook op, dus was het wachten tot de liter infuus vloeistof opgenomen was in zijn lichaam. En tot de bloeduitslagen bekend waren.

De airco werkte als een fluitje! Ik voelde de kou tot op mijn botten. We brachten de tijd door met het opblazen van plastic handschoenen. Wist je dat je daar de leukste dierenfiguren mee kunt maken? Van het gordijn vouwden we kleding voor een alternatieve modeshow.

Uit het bloedonderzoek kwam niet veel verontrustends. Er werd gedacht aan een acute allergische reactie of een voedselvergiftiging.

Tegen zevenen x92s avonds mochten we het ziekenhuis verlaten. Recept mee, advies mee.

x91Mam, nu heb ik je moederdag verpestx92, kwam er uit het godzijdank weer goed functionerende bleke koppie van onze jongste. Mijn voorgenomen loedergedrag was totaal weg. x91Ik neem het beste cadeautje dat ik krijgen kan weer naar huis,x92 antwoordde ik. Tijdens de aan hem opgedrongen knuffel zag ik hem al gegeneerd rond kijken of niemand dat had gezien. Voor schut natuurlijk midden op een open terrein een knuffel van je ma. Waardoor ik wel meteen wist dat hij aan de betere hand was.

Loederdag is a post from onzewim.web-log.nl.

Het is het allemaal net niet, maar je moet het er mee doen. Je weet en je voelt dat er meer in zit dan er uit komt. 

Zo probeer ik op het moment nog zoveel mogelijk te genieten van Dushi Korsou, voor ik na drie goede jaren weer naar Nederland terugkeer. Met mijn hoofd vol zaken die geregeld moeten worden. Ik heb een hekel aan verhuizen, maar het ruimt wel lekker op, dat dan weer wel.

Het leven is als een vaginaal ei. Je gebruikt het om er beter van te worden. Je bereid je op alles voor, leest de bijsluiter. Zodat je gewaarschuwd bent. Niet schrikken als het ei eruit komt ploffen, het heeft zijn effect gehad. Net zoals in het leven, maar schrikken doe je. Van mensen in je omgeving die ziek worden, te snel uit het leven gehaald worden. Van armoede en oorlog.

En maar zeuren, maar het plofte er goed uit. En het lucht op. Zo, nu even op het internet surfen naar een geschikte studio voor de vakantie.

Vaginaal ei (niet geschikt voor jonge lezertjes) is a post from onzewim.web-log.nl.